اینم یه شعر ناز و گوگولی از خودم

همیشه آرزوم این بود که یه روز بیام سراغت  با نگاه خسته دل بگم از درد فراغت

اینکه آقا جون یه عمره چش به راه قدماتم     گرچه نیستم پیشت اما من همیشه خاک پاتم

آقا جون داد بزنم یا تو دلم گریه کنم باز      کجایی دلم گرفته برای یه لحظه پرواز

آقا جون اینجا سیاهه اینجا تاریکی قشنگه اینجا آینه جوابش صدای خشم یه سنگه

هنوزم جمعه که می شه نگاهم به آسمونه نمی آی و باز دوباره زندگی همون خزونه

شاید امروز دیگه دیره اما فردا می رسه باز و دوباره انتظارم می شه همرنگ سر آغاز

امیدوام خوشتون بیاد...